Burası serin, mevsim sonbahar. Burnumda talaş kokusu… Ölmüş, dallarından ayrılmış, paramparça olmuş ağaçların kokusu yine de ormanın derinliklerinde nefes alanlar kadar huzur veriyor. Buraya girince bir daha çıkmak istemiyor insan. Burun deliklerimden içeri giren ağaç tozu nedense bana ana rahmini hatırlatıyor. Yaşamın başlangıç anı ve o güvenli yerden çıkamayacak olma olasılığı, ölüm. Yaşamla ölüm arasındaki ince çizgiyi hissedip, ölümün nefesini ilk tanıdığımız yer ana rahmi olmalı. Ölümün yaşam kadar doğal ve gerçek olduğunun ilk hissedildiği yer. Oksijenle henüz tanışmamış, içi su dolu ciğerler. 

      Bir yaşa gelene kadar ölmekten korkmadığımı hatırlıyorum. O ince çizginin her iki tarafı da sıcak gelirdi bana. Neden sonra içime bir korku çöreklendi. Yapmak istediklerime ve geride kalanlara ne olacak, şu an ölürsem? Zaman ilerledikçe hayat ütopik sorumluluklar yüklüyor insanın omuzlarına. Yaşamak isteği bir canlılık özelliği. İnsanın yüreğine bilinçli bir şekilde gelmiyor. İnsanın kendinden başka kimin için yaşayacağına her zaman bilinç karar vermiyor. Bencil de olsak, zaman birilerinin yaşamla ölüm arasındaki bir aralığında kesişiyor. Oyundan çekilmek bir kararsa, rüzgardan aşınarak talaş olmak, bir canın soluğuna tutunup burun deliklerinden ciğerlerine uçmak, kaçınılmaz ölüme yürürken bir başka cana umut olmak da bir karar. Asıl soru kime ve ne zaman? 

    Dünya kadar geniş bir orman, Görebileceğim yer sınırlı, gözlerim çok uzağı seçemiyor. Ancak hissedebiliyorum, yalnız yürümeme rağmen bu kadar sıcak hissedebilmemin bir anlamı olmalı. Belki de göremediğim kadar yalnızım. Bu nemli ormanın derinliklerinde nefes alan bir şeyler var, benim gibi ya da hiç bana benzemiyor. Günler geçiyor. Güneş hiç batmadı, hiç uyumadım. Uykuya ihtiyaç duymadım. Ne zaman başladım yürümeye? Buraya nasıl geldim? Hatırlamıyorum. Varım. En az bu narin yapraklar, orman tabanındaki yumuşak çimenler kadar varım. Söğüdün baş ağrısını tedavi eden kabuğuna, dallarına dokunabilecek kadar varım. Başka neye, hangi ağaca, hangi çiçeğe şarkı söyleyecek kadar var olacağım? 

    Ilık rüzgar söğütlerin ıslak yapraklarını yavaş yavaş kuruturken içimden yükselen sesleri durduramıyorum. Dudaklarımdan dökülen bu şey bir şarkı, bu ormanın şarkısı. İçindeki tüm gölleri titreştiren, göllerin içindeki tüm balıkları dans ettiren melodi. Bu şarkıyı yalnız söylüyor olamam, bu seslerin hepsi benim değil. Başka dudaklar, hatta başka ormanlar da olmalı. Belki ceviz, belki zeytin, belki incir ormanı. Bütün ağaçların birbiriyle tanıştığı ormanlar da olabilir. Olabilir mi? Güneş ne zaman batacak? Yoruldum mu yoksa?